Watashi no Akuma Rozdział V: Miłość, srebro i Hydra

Gabriel, zwany Uczniakiem 

Kiedyś byłem jednym z Nich.

Kiedyś byłem karającym zdrajców Hydrą. 

Aż wreszcie, po kilku latach zacząłem tego nienawidzić. Od ostatniej kary- dzieciak: miał ledwie czternaście lat. Może i nie wiedział, na co się pisze; a może był na tyle ogarnięty (w sensie: odpowiedzialny); że miał swoje powody by być jednym z nas.

-NIECH WAS SZLAG!- W środku nocy zerwałem się ze snu, jakby ktoś zdzielił mnie mocno w żebra... 

Jej cichy pomruk... 

-Rafael... Nie jesteś tu sam. Kołek. Rzuć mi ten cholerny kołek!- Zaczęła krzyczeć... 

Wypadłem ze swojego pokoju i przysiadłem przy niej, szepcząc: 

-Jestem tu.. Jestem, Mistrzyni.. Nie masz się czego bać.. Obaj- nagle, nie wiem dlaczego, urwałem.

Obaj jesteśmy po to; żeby Cię chronić...

-Miałeś mówić mi po imieniu..- powiedziała półgłosem przez sen. Ten głos był słodki, jak miód i jedwabiście miękki. 

I piękny. Jak ona sama.

Czy obaj... Ja i Rafael możemy równocześnie ją kochać..?

Niech to..! Chyba nie mam z nim żadnych szans! Victoria kocha GO bardziej, niż nikogo innego na świecie.

Nie mam z Rafaelem żadnych szans. Żadnych. Jestem nikim- ma mnie za nikogo innego, oprócz swojego Uczniaka... 

Mimo to sądzę, że Victoria... Że jest niewypowiedzianie zamknięta w sobie. Ukrywa własne uczucia- tak samo, kiedy zacząłem żartować w tej taksówce. Nie miałem nikogo konkretnego na myśli, ale coś mi mówiło; że jej serce biegnie za tym cholernym klechą. 

-Niech to jasna cholera!- Przywaliłem pięścią w futrynę własnego pokoju. 

Może księżulkowie mają słuszność; że nawet ateista ma nieśmiertelną duszę...? 

Twierdzą, że miłość wobec konkretnej osoby to boski przymiot, więc dlaczego- skoro nie wierzę w nic- potrafię kogoś pokochać. Czy mi się to należy? Zasłużyłem na taką dobroć? 

Mimo, że w Ciebie  nie wierzę... Boże- jeśli istniejesz- czekam na twoją odpowiedź. 

Na najmniejszy znak. 

Cokolwiek.